ég hef enga áhuga á forboðnum ávöxtum

á meðan ég stóð undir útisturtunni og lét hitann rjúka úr líkamanum eftir gufubaðið velti ég því fyrir mér hvort það væri ekki farsælast fyrir mig að ganga í klaustur, eini gallinn við þetta plan er að þar væri engin útisturta, og þó, kannski eru einmitt útisturtur í klaustrum, jökulkaldar auðvitað en það myndi venjast, það væri samt pottþétt engin þurrgufa, en kannski gæti ég fundið mér hlutverk í klaustrinu við að byggja þurrgufubað, nokkurs konar samfélagsþjónusta, það er víst mjög hollt að vinna í þágu annarra (nema auðvitað í vændi, drottinn minn dýri ekki misskilja mig), ég myndi vanda mig svakalega við vinnuna stöðugt minnug þess að jesú var smiðssonur og þó litla gufubaðið mitt yrði líklega ekki alveg hornrétt – maður er ekki sterkur í nákvæmninni – myndi ég passa hundrað prósent uppá fíniseringuna og pússa og pússa svo ekki nokkur hætta væri á slysum á borð við flísar í helgum bossum, skyldu nunnur annars mega ganga í baðfötum? kannski svona heilgalla eins og landsliðið í sundi notar, en nunnubúningurinn væri auðvitað eini mínusinn við klausturdvölina (þ.e. þegar ég væri búin að leysa þetta með þurrgufuleysið) því þessi kjólalíki þeirra eru mjög illa sniðin og virðast vera úr mjög stífu og óþægilegu efni, svo klæði ég mig aldrei í hvítt og svart, enda engin leið að komast hjá því að líða eins og gengilbeinu í þeirri litasamsetningu og ég er ekki sérlega þjónustulunduð, á milli þess sem ég væri að vinna við gufubaðið og eiga löng innihaldsrík samtöl við guð myndi ég nýta tímann til að rækta grænmeti og sinna landnámshænunum mínum, ég er brjáluð í egg og ég held sem betur fer að það séu engar klausur í nunnueiðnum um bann við eggjaáti, þetta er það frábæra við klaustur, það er beinlínis ætlast til þess að maður sinni öllum þessum hlutum sem hér utan veggja teljast dútl og lúxusspandering á tíma, í klaustri væri ég til dæmis löngu búin að setja niður kryddjurtirnar sem ég hef enn ekki potað niður í pottana sem standa eins og daprir smádýragrafreitir úti á palli hjá mér, þetta er frekar ömurleg sjón, þegar þess væri krafist að við – þ.e. ég og my fellow nuns, ekki ég og kryddjurtirnar –  sinntum góðgerðarstarfi í heiminum utan veggja myndi ég velja mér að sinna heimilislausum dýrum og finna þeim nýja eigendur, fólk yrði svo ótrúlega glatt og þakklátt fyrir að fá gæludýr að gjöf svona alveg óvænt og algjörlega endurgjaldslaust að það myndi gauka að mér almennilegu súkkulaði og stöku hnetusmjörskrukku og öðru sem ég sé fram á að mér myndi veitast erfitt að vera án í nýja lífinu með landnámshænunum og jesú, ég myndi stinga góðgætinu í vasann (það ætti að vera hægt að fela heilan kóksjálfsala undir þessu dressi hefði maður áhuga á slíku en ég drekk auðvitað ekki kók svo það kæmi aldrei til þess) og fela svo góssið undir dýnunni í klefanum mínum, ég myndi alltaf vakna extra snemma (jafnvel af nunnu að vera) til að skokka í klausturgarðinum og fara í gegnum stíft prógram af kraftjógastöðum og tai chi æfingum (einhvern veginn er ég farin að minna meira á kung fu pönduna en nunnu), engin ástæða til að hunsa gömul og góð gildi eins og „heilbrigð sál í hraustum líkama“ þó maður sé giftur guði sem elskar mann nákvæmlega eins og maður er – með eða án appelsínuhúðar á ég þá við, svona myndu dagarnir líða í kyrrð og sæld og sálarró enda væru töluvert færri vindmyllur að slást við, ég á það til að finna mér tilgang í því að slást við vindmyllur (að slást við vindmyllur er hér skáldamál yfir það að vera með erfiðar þráhyggjur og þunglyndistendensa, en það náðu því auðvitað allir, maður vill ekki tala við fólk eins og það séu hálfvitar), en sem sagt, einhvern veginn svona sá ég þetta fyrir mér þarna í útisturtunni í dag ... þessi klausturfantasía er kannski dáldið idealísk, ég veit það ekki

sá sem lærir ekki af reynslunni situr eftir

mér var sagt í dag að mikilvægasta verkefni mitt í lífinu sé að trúa því að sá sem sé ástríkur verðskuldi ást, þetta er erfitt verkefni sem mér hefur ekki tekist að leysa, mig vantar margar stílabækur, en ég lofa að æfa mig, á hverjum degi

á tíma trésins (skrásettur titill)

ég hef verið að hugsa svo mikið um ljóðið hans sigurðar pálssonar um trén og klukkurnar, um það að hringirnir í trjánum séu eins og klukkur, ég myndi vilja eiga svoleiðis klukku, hún gengi hægar og tæki betur eftir en þessar venjulegu, ef heimurinn gengi á tíma trésins væru speglarnir í kringum mig kannski ekki svona margir, í augnablikinu er eins og þeir verði fleiri og fleiri með hverri mínútunni og þeir hlífa engu þegar þeir kasta á milli sín háværu eftirlætisbörnunum efanum og óttanum, þvert á móti kasta þeir af æ meiri hörku og hraða svo það er engin leið lengur að greina hvar maður sjálfur byrjar og hvar hugarburðurinn tekur við, en maður má ekki gefa sig efanum, má ekki trúa speglum, manneskjan verður að krjúpa og trúa á kraftaverkið, trúa því að það sé hér, að það sindri á milli fingurgómanna, að það leiftri í hvert einasta skipti sem tábergið snertir gólfið þegar maður fer fram úr á morgnana, að það syndi um í munninum þegar maður bítur í appelsínu, kraftaverkið er að geta farið á fætur á morgnana og bragðað á appelsínu, ég þarf að tattúera þessa setningu í vitundina, það er svo auðvelt að gleyma því að galdurinn er að taka eftir, ég tek ekki vel eftir núna, það eru allir þessir speglar, og ég er ekki með neinar steinvölur í vösunum

og hvað er það sem tifar þegar við leggjum við hlustir, er það yfir höfuð eitthvað? 

konur sem horfa mikið til himins eru með bólgna ökkla – af því þær misstíga sig oft

kannski hefur maður yfir höfuð of miklar áhyggjur, sérstaklega af orðum, alla vega manns eigin, hvort þau hafi fallið á röngum tíma og í röngu samhengi og skilist á annan veg en maður ætlaði sér, kallast klaufaskapur, af honum á ég einhver reiðinnar býsn ef einhver er uppiskroppa, kannski er maður líka vænisjúkur, það væri ekki algjörlega úr karakter miðað við sjúkrasöguna og það sem í daglegu máli kallast afstaða stjarnanna við fyrsta andardrátt, og kannski er maður líka örmagna af vanmætti, það er ekkert skrítið þegar maður stendur frammi fyrir því að þurfa að játa sig sigraðan fyrir ótrúlegustu hlutum, til dæmis ljósritunarvélum háskóla íslands, ekki benda mér á að ég sé kennaramenntuð, það var enginn tæknikúrs í kennslufræðunum, eins og fór ekki á milli mála í dag þegar ég reyndi að ljósrita örfáar síður og heyrði trén falla í tugavís í kringum mig, ég er með heilu skógarbeltin á samviskunni, er að undra að maður sé deprímeraður? og óttinn, herra minn hátt á himnum, kannski maður ætti ekki að hleypa því orði undir bert loft, það hefur tilhneygingu til að magnast upp í bæði vindi og logni, óttinn við sjálfan sig er auðvitað verstur og grunurinn um að þegar ég fari í stjörnukortalestur í næstu viku fái ég það í andlitið að ég sé með venus í öllum húsum og híbýlum og hundakofum og hjartahólfum, hugsanlega vappar mars svo þarna í kring og brýtur hluti, bara svona til gamans, ég veit það eitt að mér finnst eins og ég hafi í sakleysi mínu lagt frá mér eitthvað afar lítið og viðkvæmt og í framhaldinu hafi verið tekið á því með afar stórum verkfærum, var það ég sem skrapp svona saman eða þandist veröldin skyndilega út? 

síðasta sýning

enn og aftur hefur sirkusstelpan látið hafa sig niður úr rólunni og tekið að sér hlutverk trúðsins, enn og aftur hefur hún dansað sig svo gott sem dauða öðrum til heiðurs, enn og aftur hefur hún leyft úlfum að teyma sig á asnaaugunum um formfögur völundarhús full af villuljósum og sprautunálum, enn og aftur hefur hún trúað sögusögnum um indígóbláa hesta, hnén eru hrufluð og það kurrar í áhorfendum, farðu varlega, hégóminn er lævís og allt um kring og villidýrin eru laus úr búrunum

upprifjun á eldra efni (til prófs)

þú skalt muna að þú ert hversdagsengill

þú skalt forðast tálsýnina

þú skalt hafa hemil á svartsýni þinni

þú skalt treysta á mátt góðseminnar

þú skalt ástunda glaðværð

þú skalt gera þitt besta

þú skalt trúa sannfæringu þinni

þú skalt halda ró þinni og halda áfram

halda ró þinni og halda áfram

halda ró þinni og halda áfram

halda ró þinni og halda áfram

Lygar

Það er lygi sem ég skrifaði 

í bréfinu sem ég brenndi 

að ég sé alltaf að hugsa um þig.

En ég hugsa oftast nær um þig.

Það er sömuleiðis lygi að ég geti 

ekki sofið.

Ég sef ágætlega og mig dreymir að auki

um aðrar konur.

En þegar ég vakna er hugurinn

strax hjá þér.

Konurnar fögru sem ég sé á förnum vegi

afklæði ég með augunum og reyni að

hugsa ekki um þig.

Og ég anda að mér ilmi þeirra 

uns mig svimar.

En allur samanburðurinn er þér í hag

og einmanaleik mínum.

Henrik Nordbrandt

Þýð: Jóhann Hjálmarsson

Orðræða um skuggann (2004)

líkaminn mun gera mig frjálsa

í dag – eftir að hafa svitnaði mun meira en góðu hófi gegnir við hlaup og aðra hressilega líkamsiðju – hugsaði ég lengi um að það sé farsælast að reiða sig sem mest á minni vöðvafrumna og viðbragð taugafrumna en ekki á hugsunina, mér finnst ég í alvöru talað aldrei hugsa neitt af viti og það rann upp fyrir mér að ástæðan fyrir því að ég er háð því að hreyfa mig – og get hreinlega ekki án hreyfingar verið –  er nákvæmlega sú að hreyfing frelsar mig frá því að hugsa, og tala

því sé dýrð og lof!

ekki það sem ég hafði hugsað mér en ...

mér tókst að kveikja í tölvunni minni í dag, já einmitt, ekki á henni heldur í henni! fyrir vikið líkist litla eplið mitt núna einna mest grilluðum sykurpúða, það verður að segjast eins og er að þetta er allt mjög mikið ... ja í mínum anda einhvern veginn, sumsé algjört klúður og ég skal vera fyrst til samþykkja að það eigi að banna mér að umgangast tæki, í gær tókst mér líka að eyða öllum ljóðunum mínum út úr þessari sömu tölvu (þeirri sömu og ég eyddi öllum myndunum mínum út af fyrir nokkrum mánuðum, ég veit ég veit, meistari hörmunganna og allt það), ég varð eiginlega meira miður mín yfir því en þessu slysalega grillpartýi því þó mér detti ekki til hugar að halda því fram að ljóðasafnið mitt hafi verið eitthvert skáldskaparlegt undur var það engu að síður ákaflega persónulegur vitnisburður um ansi hreint törbjúlant tíma í mínu lífi skulum við segja, en gott og vel, kannski fauk eitthvað annað með útí tómið sem mátti missa sín, dáldill skammtur af sálarangist til dæmis, kannski ég sé komin með titil á ljóðabók; flamberuð þjáning ... hljómar alla vega nógu tilgerðarlega, verst að ég á engin ljóð í hana lengur

æ þetta er bara glatað

klukkan ekki níu á páskadagsmorgni og mér strax orðið svo flökurt af súkkulaðiáti að ég veit ekki hvernig ég á að komast í gegnum daginn, af hverju er ekki talað um páskadaginn langa? ég sem yfirleitt er svo lélegt hjarðdýr lét hrífast með í múgæsingunni úti í krónu í gær og keypti mér svo stórt páskaegg að ég hálfskammaðist mín á kassanum, rökin voru þau að mér veiti ekkert af auknu seratónínflæði þessa dagana og auk þess sé alltaf svo gaman að lesa málsháttinn og maula þetta með barninu í morgnunsárið, þetta gekk ekki betur eftir en svo að barnið vill fá að horfa á skrípóið í friði og málshátturinn reyndist hundleiðinlegur svo nú langar mig bara til að gleyma þessu öllu, sem er auðvitað of seint og ég verð að gjöra svo vel og láta mig hafa það að engjast næstu klukkutímana með alla þessa leðju í meltingarveginum og blóðsykurinn rokkandi út um allar trissur, mátulegt á mig, best að bursta samt tennurnar, mér líður eins og ég sé með míníútgáfu af ógeðslegri ullarverksmiðju upp í mér 

muna: súkkulaðið er aukaatriði

ég hef tilhneygingu til að taka kristilegar hátíðir mjög persónulega, ég get ekki neitað því að ég lít upp til bróður míns jesú og reyni að taka hann mér til fyrirmyndar, af afar veikum mætti auðvitað en stundum spyr ég mig samt – þegar allt er einhvern veginn á vonarvöl – „hvað myndi jesú gera?“, í alvöru, hvað get ég sagt, ég hef einfaldlega ekkert upp á manninn að klaga og svoleiðis fólk er af skornum skammti í veröldinni, núna til dæmis þegar nóg er af þjáningunni og gnægt af opnum sárum að gera að er svo huggandi að muna eftir æðruleysinu og líkninni og upprisunni, það kemur allt til manns að lokum, kannski ekki á næstu þrem dögum en það kemur, ég er sannfærð um það, það er annað mál með andskotans peningana, jesú þurfti náttúrulega ekki að díla við hið sataníska fyrirbæri lánasjóð íslenskra námsmanna, heppinn hann, en maður má ekki vera bitur, vatnið er jú alltaf ókeypis og það má þakka fyrir það, sérstaklega þegar maður þarf – eins og ég í augnablikinu – að þvo sér um hárið, maður hlýtur svo að venjast hungurtilfinningunni

sumt getur maður ekki neitað sér um

áðan keypti ég mörg, mörg epli af þeirri ástæðu einni að þau voru svo fullkomlega fagurgræn, annars langaði mig ekkert sérstaklega í epli, úti í heimi sitja menn og erfðabreyta matvælum til að ná til kvenna eins og mín, kvenna sem vilja nærast á litum

allt var betra í gamla daga

þegar ég var lítil hafði móðir mín stundum áhyggjur af því að ég væri ekki fyllilega eðlilegt barn, ástæðan var aðallega takmarkaður áhugi minn á samneyti við jafnaldra mína en líka það að ég sá litla sem enga ástæðu til að fara mikið út fyrir götuna sem við bjuggum við, mér nægðu alveg þessir metrar frá húsi eitt til fimmtán – húsnúmerin í götunni voru eingöngu oddatölur milli eitt og fimmtán og húsin því átta – og gat vel gert mér að góðu að hjóla þennan spöl aftur og aftur fram og til baka án þess að verða neitt leið á því að ráði, stöku sinnum splæsti ég kannski í ferð í götuna fyrir ofan en það þýddi að ég varð að fara niður bratta brekku í bakaleiðinni og eftir að hafa einu sinni hafnað illa á grindverkinu neðst í brekkunni ákvað ég að hjól væru best brúkuð á láréttum vegi, hugsanlega skýrir þetta atvik hversu illa mér hefur gengið að ná einhverju sambandi við farartæki knúinn áfram af hjólum, alla vega, mamma sagði stundum eitthvað um „ekki eins og önnur börn“ og ég man að mér fundust þetta helst til öfgakennd viðbrögð, ég veit ekki af hverju ég er að rifja þetta upp, það tengist eitthvað fyrirlestri sem ég sat um helgina um minnið og ljósmyndir, ég hef oft haldið því fram að það sé eitthvað afbrigðilegt við minni mitt – eða öllu heldur skort á minni – því mér finnst ég eiga fáránlega fáar minningar sem snúast um einhvers konar framvindu atburða, minningar mínar eru flestar bundnar í því sem ég kalla leifturmyndasafnið mitt, andartaksmyndbrot sem fylgir sterk tilfinning og gjarnan lykt eða ákveðið veður, ég splæsi í nokkur dæmi þó þetta sé auðvitað afar einkalegt allt saman og ómerkilegt annarsstaðar en í mínu eigin höfði

augun hans pabba römmuð inn í baksýnisspeglinum á trabantinum og ég veit að hann er að brosa til mín þó ég sjái það ekki, mér þykir vænt um pabba

ég sit bakvið lágt barð í móanum við hesthúsið, grasið er hátt og gult og það er rétt að koma vor, mér finnst gott að sitja þarna eins og ég sé ein í heiminum og fylgjast með grasinu hreyfast í golunni

myrkur og ískaldur vetur í hesthúsinu og ég sé pabba ekki vel á bak við hestinn sem stendur á ganginum, ég anda að mér lyktinni frá olíuhitaranum og finnst hún agalega góð

mamma að baka fléttubrauð í eldhúsinu og eldhúsborðið er allt í hveiti, mig hlakkar til að borða brauðið

fléttubrauð með miklu smjöri í nestispakkanum, því er pakkað inní smjörpappír

fram að ákveðnum punkti eru engin myndbrot í leifturmyndasafninu sem ég gæti ekki hugsað mér að hverfa aftur til, dvelja í þessu svífandi tímaleysi þar sem veröldin er lítil og lífið mjög einfalt, mér er alveg sama hvað fólk segir um undur nútímatækni og bætt lífsgæði, það var allt miklu betra þegar maður var lítill, jafnvel þó maður hafi ekki verið fyllilega eðlilegur 

mynd: girlhula

aukalega á aukadegi (af því stundum er meira meira)

mundu:

húmor
fegurð
nánd

árið sem hleypur (vonandi ekki í burtu)

aukadagur, heill aukadagur við þessa 365 sem maður fær vanalega, smá bónus frá tímanum fyrir skilyrðislausa hlíðni við klukkuna og lágmarksnöldur yfir því að við munum öll deyja, við erum búin að safna fyrir honum í heil þrjú ár og fengum töluverða sólarglætu í verðlaun þó hún hafi ekki alveg náð inn að beini, á maður ekki að gera eitthvað brjálað á svona degi? tryllast einhvern veginn, segja veruleikanum upp, kyssa fólk upp úr þurru og drekka lífið í sig í gegnum húðina, ætti þetta ekki að vera rauður dagur fyrst hann er svona úr karakter við almanakið? synd að hafa ekki staðið sig betur þegar úniversið tekur sig til af valinkunnum rausnaskap og stórmennsku og splæsir rétt sísvona í tuttuguogfjóra klukkutíma alveg ókeypis, ég þrammaði að vísu töluverðar vegalengdir undir berum himni og dáðist að (marvelled at) laufásveginum en andinn var engan veginn í hæstu hæðum, ég stend mig illa í að fagna lífinu (marvel at) þessa dagana og ég skammast mín, skammast mín virkilega, þetta tekur auðvitað engu tali og er engin hemja, óleyfilegt, verst að það er farið að snjóa, annars myndi ég fara út með stjörnukíkinn, mæna á tunglið og spyrja ráða, það myndi svara mér með stóískri og óskiljanlegri djúphygli, eða kannski var það að tala til mín í morgun þegar ég var minnt á að aukreitis við grunntilfinningarnar sex: ást, ótta, sorg, reiði, andstyggð og hamingju býr maðurinn yfir þeirri sjöundu sem trónir hugsanlega (að mínu mati) ofar öllu öðru; löngun, ekkert er mannlegu ástandi jafnmikilvægt og löngun, ef maður finnur ekki til löngunar er maður dauður, ég var sömuleiðis minnt á ensku sögnina to marvel sem er algjörlega mín uppáhalds ásamt systurorði hennar the marvellous, hvað ef ekki hið undursamlega? hvað ef ekki að dást að hinu undursamlega? hvað þá? hefur maður þá ekki tapað allri löngun? og er þá andlega dauður ... 

sólskinsfíflið

ef tíminn þessi stjórnlausa skepna gæti bara hagað sér eins og sæmilega vel uppalinn maður og séð mig í friði annað veifið væri það ofsalega vel þegið, verkefnavika háskólans nánast búin og einu verkefnin sem ég hef komið mér í eru nokkur vesæl ljóð, jafn óttaslegin og ég var við þennan ljóðakúrs er ég skyndilega að verða mjög sólgin í ljóðaskrif, það er einhver hrikaleg losun í því að leyfa sér að skrifa ljóð þó manni finnist maður næstum vera landráðskona og stórglæpakvendi fyrir vikið, fólk á ekki að fíflast með ljóð, hvað myndi jónas segja? ég hvessi bara augun á tölvuskjáinn og læt eins og jónas sé ekki til, alla vega ekki nema sem útlendingur sem á heima langt í burtu í útlöndum og talar alls enga íslensku, það er alveg þess virði, að leyfa sér að skrifa ljóð er svipað og að hlaupa sig örmagna með góða tónlist í eyrunum, mjög einhvern veginn ... uppfyllandi ... er það sögn? jónas? þvert á alla skynsemi hef ég tvívegis á síðustu dögum látið náttúruelementin hafa mig að spotti og trúað því að nú sé ekki um að villast, það sé komið vor, (fáviti), einmitt já, tími tálvona og hinna endurteknu vonbrigða er genginn í garð og ár eftir ár lætur fíflið ég glepjast af hverjum einasta sólargeisla sem leggur sig á stofugólfinu á þessum árstíma, hendi mér í hlýrabolinn (eins og í gær) alveg að brjálast úr bjartsýni, opna út á pall og pússa gluggana eins og berserkur með moloko í botni (sem faktíst á ekki að spila fyrr en eftir fyrsta maí), kíki eftir blómapottum og hreinsa upp dauð lauf, það hættir aldrei að koma mér á óvart hvað ég get verið ótrúlega leiðitöm og auðtrúa, í dag er ég svo í massívri fílu og ætla ekki út fyrir hússins dyr sama hvað hundurinn vælir, ég ætla að liggja uppí sófa og klára jójó hennar steinunnar sigurðar og elda svo túnfisk- og grænmetislasagna með mikið af ólívum og kapers í kvöldmat, og til að svara spurningunum tveimur sem vakna við þessa síðustu setningu: já lasagnað mitt er brjálæðislega gott og já jójó er besta bók steinunnar

dádýrið í framljósunum

hálf-vitundarlaus og hríðskjálfandi konulíkami æðir út á fjölfarna umferðargötu í veg fyrir lögreglubíl sem til allrar lukku keyrir á hófstilltum hraða og nær að hemla áður en bláar gallabuxur, mynstruð lopapeysa og lillablá úlpa verða að tvívíðri mynd á blautu malbikinu, neil young syngur um leitina að gullhjartanu þegar tvö þanin augu stara innum framrúðuna á bifreiðinni og mæta öðrum fjórum sem öll senda frá sér þögla áminningu um að í siðmenntuðum samfélögum tíðkist að loka fólk inni teljist það sjálfu sér og umhverfi sínu hættulegt, meðvitundin sogast inní líkamann, konuhindin stekkur inná gangstéttina og hraðar sér í átt að háskóla íslands með hinu séríslenska lagi; „og setur undir sig hausinn“ um leið og hún vefur handleggjunum fastar utan um handtösku úttroðna af ljóðabókum og stætisvagnanasli, veröldin er viðsjárverður staður þó manneskjan brynji sig með bæði lopa og tónlist, aldrei of varlega farið

mynd: catherine campbell

hjartans guð

mér er fullkomlega ljóst að það er engin afsökun fyrir því að tapa húmornum, ég veit líka að ég ætti að skammast mín fyrir að gleyma þeirri augljósu staðreynd að upphaflega skapaðir þú líkama mannsins til að gera honum kleift að færa sig um rýmið í dansi, sömuleiðis viðurkenni ég að það er hinn lúalegasti bleyðuskapur að forðast skriftir og selja sér þá hugmynd að maður hafi bara enga löngun í sér lengur til að setja niður staf af því lífið sé of flókið til fanga það í orð, fyrir þetta bið ég þig að fyrirgefa mér, ég bið þig líka um að fyrirgefa mér fyrir að hrasa í enn eitt skiptið í þá lúmsku gildru hugleysisins sem býður manni að kenna lífinu um alla hluti, lífið er auðvitað ekki flókið, það er manneskjan sem býr til úr því teygjutvist og flækir það út í hið óleysanlega, er það ekki einmitt hámark stjórnseminnar kæri guð, að telja sér ekki sjálfrátt? og er það ekki skýrt teikn um að hjartað hafi oltið útbyrgðis þegar maður gengur inní strætó og ætlar sér að borga með húslyklum? ég veit að sumt hefur ferðast til mín um langan veg og ég veit að fólk á ekki að ganga um með svona mikinn farangur, klifjað fólk er hvergi vinsælt, það tekur of mikið af plássi annarra, ég vildi að ég gæti beðið þig um taka eitthvað af þessu frá mér en líklega verð ég sjálf að finna þessu einhvern stað, að trúa því að það takist er að treysta þér, og þú veist að þar er ég á hælum akkílesar, eins og einhvern tíman þarna í upphafi þegar frumurnar skiptu sér hafi eitthvað farið svo kyrfilega í tvennt að það grói aldrei um heilt, samt veistu hvað ég er veik fyrir frelsaranum og upprisunni, að nýr dagur sé regluleg áminning um óumflýjanlegt kraftaverk, að það geti ekki öðruvísi verið         

frá fréttaveitu spámannsins

fyrir því hafa fundist óyggjandi sannanir að lífið er flókið og maðurinn er komplexeraður, það hefur jafnframt verið staðfest að við þessu er ekkert að gera, við erum öll strá í vindi, um heim allan reynir fólk að jafna sig á fréttunum og setja í sig kjark til að takast á við tilveruna á nýjan leik

þegar maður hefur gengið í hring

það eina sem heiminn vantar í augnablikinu er aðeins meiri snjór, ja, fyrir utan það að maður mætti auðvitað alltaf við örlítið meiru af persónutöfrum, guð minn hvað maður getur verið ósjarmerandi og þvalur í lófunum, yfirleitt langar mig alltaf til að svara fólki sem hrósar mér fyrir að líta vel út í dag á þann veg að já þetta sé ágætt en ég þoli bara ekki hvað ég sé með ömurlegan persónuleika, ég segi þetta auðvitað ekki, fólk yrði alveg miður sín, en burtséð frá sjarmaleysinu (nema það sé kannski einmitt vegna skorts á sjarma) langar mig mest af öllu þessa dagana til að eyða öllum stundum inní myrkvuðum bíósölum og belgja mig út af poppkorni og sódavatni (helst samt með lítið ferðaklósett við hliðina á mér) og koma aldrei út, flestar bíómyndir fela jú í sér einhvers konar þroskasögu og það væri svo huggandi að sitja á öruggum stað og fylgjast með lífi fólks sem lærir af mistökum sínum og vex aðeins fyrir vikið en er ekki þessi skelfdi hamstur á hlaupum undan einhverju sem hann veit eiginlega ekki hvað er, stekkur svo út annað veifið og svimar svo ofboðslega að hann stendur varla í lappirnar, æhh þetta skrípildi sem maður er, þetta glórulausa gerpi og furðulegi flækjufótur, hvað er til ráða? ætli maður eigi einhverja möguleika í hreinsunareldinum? og endurfæðast þá sem fönix en ekki hamstur? ég veit það ekki, svei mér þá ég bara veit það ekki